Medewerkersverhaal | Cornellie Morks
Cornellie werkt inmiddels ruim zes jaar bij Distinto. Ze maakte voor het eerst kennis met de organisatie tijdens haar studie Pedagogiek. Tijdens een gastles vertelde een medewerker van Distinto over haar werk. Cornellie was meteen enthousiast en besloot te solliciteren voor een stage. Na haar stage bleef ze bij Distinto werken als jeugdzorgwerker. Eerst binnen de opvang en na het afronden van haar opleiding in de ambulante begeleiding.
Binnen de ambulante begeleiding denkt Cornellie mee met de (opvoed)vragen die binnen een gezin spelen. Soms loopt een kind of jongere zelf ergens tegenaan, maar het kan ook zijn dat ouders vragen hebben over de opvoeding. De gesprekken vinden vaak bij ouders thuis plaats. Als een kind begeleiding krijgt, kan dat zowel thuis als op school zijn.
Een traject begint met een hulpvraag van ouders en een kennismakingsbezoek. Door goed te luisteren en vragen te stellen, probeert Cornellie samen met het gezin helder te krijgen wat er speelt en wat ze graag anders zouden willen. Op basis daarvan worden samen met ouders, en soms met het hele gezin, doelen opgesteld om aan te werken.
De hulpvraag gaat vaak over uitdagingen in het gedrag van een kind of jongere. Er kan bijvoorbeeld sprake zijn van autisme, ADHD of hechtingsproblematiek, maar dat hoeft niet. Soms blijkt tijdens een traject dat er meer speelt, bijvoorbeeld in de samenwerking tussen ouders of in de omgeving van een kind, zoals op school of in het contact met leeftijdsgenoten.
Ouders hopen begrijpelijkerwijs vaak dat problemen kunnen worden opgelost. Dat is niet altijd mogelijk. Maar door anders om te leren gaan met uitdagend gedrag, kan er wel meer rust ontstaan en kan de sfeer binnen een gezin veranderen.
Cornellie denkt bijvoorbeeld aan een gezin met meerdere kinderen tussen de 4 en 15 jaar, waarin de onderlinge omgang regelmatig negatief was. Tijdens een gezinsgesprek mocht iedereen aangeven wat hij of zij graag anders zou willen. Het mooie was dat iedereen dezelfde wens had: meer gezelligheid in huis.
Dat werd het gezamenlijke doel. Vervolgens mocht ieder gezinslid iets noemen wat hij of zij zélf kon doen om daaraan bij te dragen. Zo werd het doel van meer gezelligheid steeds concreter en haalbaarder.
Tijdens een volgend gesprek stond het geven van complimenten centraal. De gezinsleden mochten kaartjes met complimenten aan elkaar uitdelen. Er ontstond een heel positieve sfeer en iedereen kreeg meerdere complimenten.
“Het mooie van zo’n gesprek is dat je als begeleider de gelegenheid organiseert, maar verder op de achtergrond aanwezig bent. Het echte werk gebeurt door het gezin. Daar word ik blij van!”
Wat Cornellie zo mooi vindt aan haar werk, is dat ze een tijdje met een gezin mag oplopen en hen mag helpen om uiteindelijk weer zelf verder te kunnen. Daarbij probeert ze oog te houden voor ieder gezinslid afzonderlijk én voor het gezin als geheel.
“Door vooral te kijken naar wat er wél goed gaat en dat uit te breiden, kunnen ouders weer vertrouwen krijgen in hun eigen kunnen. Dat is heel waardevol!”
